Kongres koncentruje się wokół idei coniunctio - alchemicznego zjednoczenia przeciwieństw, które w psychologii analitycznej Carla Gustava Junga stanowi centralny obraz transformacji psychicznej. Coniunctio zakłada trwanie, napięcie i odpowiedzialność; nabiera szczególnego znaczenia w momentach historycznych, gdy ugruntowane porządki symboliczne tracą swoją spójność. W Europie naznaczonej wojną, przymusowymi przesiedleniami oraz pogłębiającą się fragmentacją społeczną i polityczną istnieje ryzyko, że symboliczny wymiar konfliktu ustąpi miejsca jego destrukcyjnemu odgrywaniu w działaniu. W tej współczesnej perspektywie Kongres podejmuje refleksję nad alchemią konfliktu oraz dialogiem dusz jako możliwościami podtrzymywania sensu i relacyjności w warunkach traumy zbiorowej i indywidualnej. Odbywający się w Warszawie - mieście odbudowanym po systematycznym zniszczeniu - i zlokalizowany w Centrum Nauki Kopernik Kongres osadza tę refleksję w dziedzictwie przełomowych przemian paradygmatycznych. W tym kontekście Coniunctio Europae oznacza zarówno zadanie psychologiczne, jak i historyczne: wytrzymanie napięcia oraz możliwość transformacji wykraczającej poza katastrofę.
Konferencja poświęcona jest współczesnym procesom kształtowania się tożsamości u dzieci, młodzieży i młodych dorosłych w rzeczywistości naznaczonej głębokimi przemianami społecznymi, kulturowymi i technologicznymi. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że tożsamość nie jawi się już jako linearny proces rozwojowy prowadzący do osiągnięcia trwałej integracji, lecz jako trwałe pole napięć psychicznych. Pytania dotyczące płci, orientacji seksualnej, przynależności kulturowej i językowej, a nawet ontologicznego statusu ludzkiego podmiotu pojawiają się na coraz wcześniejszych etapach życia. Tożsamość coraz częściej znajduje swój wyraz w ciele, sprawiając, że pytanie „Kim jestem?” nabiera nie tylko wymiaru symbolicznego, lecz także cielesnego. Migracja, wojna i globalna mobilność sytuują młodych ludzi pomiędzy odmiennymi światami znaczeń, podczas gdy technologie cyfrowe i sztuczna inteligencja przekształcają strukturę podmiotowości, mnożąc sposoby reprezentowania siebie i osłabiając poczucie wewnętrznej ciągłości. Z perspektywy psychologii analitycznej zjawiska te wymagają refleksji zdolnej pomieścić wieloznaczność, zamiast przedwcześnie ją domykać. Teoria kompleksów Junga pozwala rozumieć fragmentację nie jako przejaw deficytu, lecz jako ustrukturyzowaną odpowiedź psychiki, sytuując współczesne napięcia tożsamościowe w szerszym kontekście przemian obrazu człowieka w późnej nowoczesności.
